Z pamiętnika wampira

Rozdział 13

       Itachi szedł zaniepokojony ciemnym korytarzem. Sasuke zniknął kilka godzin temu i do tej pory wampir nie mógł go nigdzie znaleźć brata. Zaczął iść krętymi schodami do lochów i zobaczył młodszego wampira klęczącego przed otwarta celą. Sasuke nie wyglądał dobrze. Miał niezdrowo białą skórę, a po jego skroni spływały krople potu. W dłoni trzymał szczepki zakrwawionej pieczęci. Itachi kucnął przy bracie.

-Sasuke...

- Zabrał mi go... zabrał mojego Naruto - Głos młodszego wampira się łamał. - on go zabije... już nie mam po co żyć... Itachi... zabij mnie... moje życie bez niego nie ma żadnego celu...

- Nie gadaj głupot i wstawaj. - Złapał brata za ramie i go podniósł. - Im szybciej znajdziemy Madare tym szybciej znajdziemy Naruto. Musimy się śpieszyć jeśli chcemy odnaleźć go żywego! - Krzyknął ostatnie słowa i wyprowadził brata lochów. Zaprowadził go do sali obrad i posadził go na krześle. Za pomocą pieczęci przywołał swoich towarzyszy. Po kilku chwili w sali zaczynali pojawiać się zakapturzone postacie. Kolejno zajmowali miejsca przy stole jednocześnie zdejmując kaptury.

-Dziękuje, że się zjawiliście. - Odparł Itachi. - Mam dla was nieprzyjemną wiadomość... Madara uciekł z naszego więzienia. - W sali od razu podniosły się głosy oburzenia i paniki.

- Jak to możliwe?! Z tego więzienia nie da się opuścić od tak! Ktoś musiał mu w tym pomóc - Krzyknął mężczyzna, co tylko wywołało większą wrzawę. Wampir z maską na twarzy spojrzał na Sasuke, który nie wyglądał dobrze. Miał nieobecny wzrok.

- Masz racje Ibiki... razem z naszym protoplastą zniknął partner Sasuke. - Wszyscy od razu przenieśli wzrok na młodszego Uchihę.

- Mówiłam, że to nie rozsądne więzić go tam gdzie przebywają ludzie i inne magiczne sworznia. To w końcu Madara Uchiah! Jeden z pierwszych wampirów, którego umiejętności i wiedza przerasta większość z nas, a my go potraktowaliśmy niczym głupią płotkę. On tak łatwo nie da się złapać, a dopóki jest na wolności to nikt nie może czuć się bezpieczny. Powinniśmy go już na początku zabić. - Odparła czarnowłosa kobieta.

- Jakiś smarkacz go uwolnił! Powinniśmy go zabić!

- Naruto nie jest niczemu winny! Jak chcecie na kogokolwiek rzucić winę to tylko i wyłącznie na mnie. - Wszyscy patrzyli na stojącego bruneta. - Nie pozwolę wam go skrzywdzić...- jego tęczówki zrobiły się czerwone, a jego kły widocznie się wydłużyły. atmosfera w sali się zagęściła i niektórzy z rady przyjęli postawy obronne.

- Sasuke ma rację. - Powiedział Kakashi. - Madara jest sprytny i potrafi wykorzystać słabość innych więc nic dziwnego, że chłopak padł jego ofiarą. Nie ma zdolności takich jak my i jak sama Uruchi powiedziała, że postąpiliśmy nierozsądnie, więc teraz powinniśmy obmyślić plan i go złapać.

- Nie zapominaj Kakashi, że to właśnie bracia Uchiha upierali się, aby ten potwór tu został! Obiecywali, że nigdy nie pozwolą mu odejść... i jak zazwyczaj na obietnicach się skończyło cały klan Uchiha to

- Zamilcz Ibiki zanim stracisz życie... - Powiedziała kobieta. - Zapominasz chyba, że Fugatu poświęcił swoje życie za twoje dzieci powinieneś być wdzięczny!

- Wystarczy... - Wtrącił się Itachi- Tylko tracimy czas powinniśmy przejść do działania.

- Co w takim razie proponujesz?

- Powinniśmy jak najszybciej wysłać zwiadowców. Dopóki Madara nie odzyskał wypełni sił mamy nad nim przewagę. Jednak pamiętajcie, że samemu nie należy mu wchodzić w drogę. Sądzę, że również powinniśmy poinformować wszystkich naszych towarzyszy o tym, że nasz wróg jest na wolności powinni zachować ostrożność.

***

       Naruto uchylił powoli powieki. Nie wiedział gdzie się znajduje. W pomieszczeniu panował pół mrok.

- Już się obudziłeś. Szybko jak na śmiertelnika. - Niebieskooki skierował wzrok na mężczyznę, który siedział obok niego. Od raz rozpoznał wampira, którego uwolnił chociaż nieznajomy wyglądał już znacznie lepiej. Miał teraz kruczoczarne włosy a jego skóra przybrał już bardziej ludzki kolor. Widać było po nim, że nie jest jeszcze w pełni sił.

- Nie żyje? - Zapytał zachrypniętym głosem.

- Nie, jak najbardziej żyjesz. - Odparł wampir patrząc na bladą skórę chłopaka.

- Miałeś mnie zabić... okłamałeś mnie.

- Myślałem, że się przyzwyczaiłeś, w końcu mój prawnuk też okłamał cię. - Naruto na te słowa tylko zacisnął mocniej zęby. - Śmierć by nie ukoiła twojego bólu... to może zrobić tylko zemsta. - Madara spojrzał na chłopaka.

- W jakim sensie? Jestem tylko człowiekiem, który  nikogo nic nie obchodzi. Jestem nic nie wart.- Blondynowi załamał się głos.

- Mylisz się... zawsze możesz zabić... wystarczy tylko chcieć tego... - Wampir skrzyżował sobie dłoni na piersi.

- Doskonale wiesz, że tego nie zrobię... j..a... go... nada..l

- Kochasz. - Dokończył za niego czarnooki. - Nie mówię ci abyś zabił mojego prawnuka lecz tego kto ci go odebrał.

- Oszalałeś... mam zabić demona?! - Naruto spojrzał na niego przerażony. W ogóle nie rozumiał o co chodziło wampirowi.

- Demony to głupie stworzenia. I bardzo łatwo je zgładzić...- Spojrzał w niepewne oczy chłopaka.-  Tylko czy tego chcesz...

- Chciałem śmierci!

- To ją dostaniesz... kiedy zabijesz Shukaku to mój prawnuk w rewanżu zabije ciebie... i ukoisz swój ból.

- Zranię go...

- On to zrobił pierwszy... a ty go, teraz jeszcze bronisz... jesteś głupcem.

- A jeśli on mnie nie zabije? Będę żył ze świadomością iż skrzywdziłem dla siebie bardzo ważną osobę.- Naruto miał już łzy w oczach. Miał już tego wszystkiego dość. Miał już nie żyć, a nie bawić się w mściciela.

- Nawet jeśli cię nie zabije to nie wrócisz już stamtąd żywy.... - Madara uśmiechną się chytrze.

- Co to za miejsce?

- Posiada różne nazwy, jednak nie zapuszczają się tam potępieńcy... poza tym ty znasz to miejsce... wielokrotnie o tym miejscu śniłeś. - Naruto spojrzał na niego na początku nie zrozumiale jednak po chwili na wampira otworzył szerzej oczy.

- Skąd wiesz?!

- Przecież piłem twoją krew przez to widziałem twoje wspomnienia. Czułem twoje uczucia... - Blondyn odruchowo dotknął miejsca po ugryzieniu.

- Można to zobaczyć przez picie czyjejś krwi? - Zapytał z niedowierzanie. Jeśli to było prawdą to Sasuke też doskonale znał wszystkie jego myśli. W końcu nie raz pił jego krew z takim dziwnym zadowoleniem.

- Tak ale moja rasa twierdzi, że to pogwałcenie czyjejś prywatności ale tak naprawdę są za słabi, aby to zrobić... do tego potrzeba być silnym. - Odparł mężczyzna przesuwając językiem po swoich kłak. Chociaż Madara jeszcze nie odzyskał wypełni sowich sił to i tak był na tyle potężny, aby wtargnąć temu śmiertelnikowi do umysłu. Jeszcze nigdy nie wiedział takiego niezwykłego człowieka i postanowił go wykorzystać przeciwko swoim krewnym. Nie dziwił się, że jego mały prawnuk tak bardzo się nim zainteresował. Na dodatek było coś w tym chłopaka co go ciągnęła tak jakby ogromna ukryta moc.

- Mogę tam pójść, dotrzeć do celu... zabić go i nie zginąć? - Zapytał z niedowierzaniem.

- Ty tak... - Wampir wyjął pewien zwój.

- Dlaczego ja? -Niebieskooki niepewnie wizą od niego zwój rozwijając go.

- Bo jesteś wyjątkowy... i masz tu wskazówki... przeczytaj i to przemyśl, a ja muszę iść zapolować... zgłodniałem... - Wampir się uśmiechnął niebezpiecznie i nagle zniknął tym samym pozostawiając chłopaka samego z podjęciem decyzji.

Z pamiętnika wampira

Rozdział 12

       Niebieskooki chłopak siedział w bibliotece pochylając się nad starą księgą. Uważnie studiował każde słowo pomimo tego, że panowała już noc, a on odczuwał zmęczenie. W pomieszczeniu panował przyjemny półmrok, lecz biurko oświecały drobne płomyczki unoszące się nad głową chłopaka. Dookoła blondyna leżały pootwierane księgi na różnych stronach. Nagle drzwi do pomieszczenia się otworzyły, jednak śmiertelnik nie zwrócił nawet na to uwagi będąc pogrąży w lekturze. Do biblioteki wszedł czerwonowłosy chłopak. Widząc Naruto podszedł do niego.

- Czyżbyś się chciał dowiedzieć czegoś więcej o wampirach? - Zapytał zerkając na księgi jednak widząc zapisane treści zmarszczył nos. - Demony? Obawiasz się Shukaku? - Spojrzał na zaskoczonego blondyna, który najwyraźniej nie spostrzegł go wcześniej.

- Och... cześć... chce się o nim więcej dowiedzieć.

-A konkretnie czego?

- Czy demony łączą się z wampirami?

- Nie... zazwyczaj próbują nie wchodzić w sobie w drogę. Czasami się zdarza, że zawierają ze sobą pakt. Tak jak jest to w przypadku Uchihów i Shukaku, lecz takie rzeczy rzadko się zdarzają.

- Dlaczego? - Zapytał zaciekawiony blondyn.

- Wampiry są dość zadufane w sobie. - Odparł z delikatnym uśmiechem Sasori

- Jaki to pakt?

- Shukaku to demon snu. Podobno często widzi przyszłość. Pojawia się tu gdy chce ich ostrzec. W zamian Uchiha... -Drzwi do biblioteki się otworzyły. W progu pojawił się Deidera, który niechętnie podszedł do dwójki śmiertelników. Spojrzał pogardliwie na czerwonowłosego, a następnie przeniósł znudzone spojrzenie na Naruto.

- Sasuke cię szuka...

- Sasuke?!- Zapytał z niedowierzaniem blondyn.

- I wysłał akurat ciebie... - W głosie brązowookiego było słychać nutę sceptycyzmu.

- Tak Sasori. Spotkałem go na korytarzu i kazała mi znaleźć tego dzieciaka - Wskazał głową na Naruto. – oraz przekazać, że chce go widzieć. - Spojrzał na niebieskookiego. - Skierował się do swojej komnaty.

       Naruto od razu zerwał się z krzesła i niewiele myśląc pobiegł w stronę pokoju bruneta. Na twarzy Deidera pojawił się wredny uśmieszek.

- Ja też już pójdę... szkoda przegapić taki spektakl...- Czerwonowłosy zmarszczył brwi przyglądając się blondynowi, który wyszedł z pomieszczeniu. Sasioriego niepokoiły słowa niebieskookiego, dlatego od razu pobiegł po jedyną osobę, która mogła zapanować nad tym całym towarzystwem.

***

       Naruto biegł szczęśliwy przez korytarz, a z jego twarzy nie schodził uśmiech. W końcu Sasuke znalazł dla niego odrobinę czasu. Tak bardzo się za nim stęsknił, że w tym momencie liczyło się tylko spotkanie z wampirem. Wbiegł do komnaty i natychmiast zamarł. W jedne chwili poczuł chłodną dłoń obejmujące jego szybko bijące serce, które po chwili zostało zmiażdżone przez niewidzialny ból. Patrzył szeroko otwartymi oczami na wampira, który pochylał się nad pół nagim demonem. Brunet czule pieścił ciało Shukaku i zaczął powoli rozpinać jego koszulę. Z ust czerwonowłosego wymykały się ciche jęki świadczące o przyjemności jaką sprawiał mu czarnooki. Do uszu blondyna dotarły również raniące słowa.

- Kochanie... - Szepnął czule wampir pochylając się nad sutkiem demona- Jesteś taki piękny... i tylko mój...

       Naruto miał pustkę w głowę. Czuł jak jego serce wypełnia ból. Nie wiedział nawet kiedy jego nogi same wyprowadziły go z komnaty. Był kompletnie oszołomiony i nawet nie zaważył kiedy na kogoś wpadł. Łzy całkowicie zasłaniały mu pole widzenia. Czuł tylko, że zmierza w nieznanym sobie kierunku. W tej chwili liczyło się tylko, aby znalazł się jak najdalej stąd, a w szczególności od Sasuke. Nagle poczuł powie chłodnego powietrza. Po kilku minutach jego nogi odmówiły mu posłuszeństwa. Udał na trawę wydając z siebie jęk rozpaczy.

- Kto cię tak skrzywdził śmiertelniku? - Blondyn poderwał głowę i rozejrzał się dookoła załzawionymi oczami, jednak niczego nie dostrzegł. - Na dole. - Naruto spojrzał w stronę zamku skąd dochodził nieznany głos i zgonie ze wskazówką spojrzał na kratę, która była przy samej ziemi. Podszedł do niej i jego spojrzenie skrzyżowało się z krwisto czerwonymi tęczówkami starego mężczyzny. Nieznajomy miał spokojny wyraz twarzy. Był słaby i wyglądał na bardzo starego. Podtrzymywał się ściany patrząc na niebieskookiego. Chłopak spojrzał na niezdrowo białą twarz mężczyzny. Nieznajomy miał biało-popielate włosy. Był nienaturalnie chudy do tego stopnia, że blondyn mógł bez problemu policzyć mu wszystkie kości. Mężczyzna miał na sobie przetarty stary łach.

- Kim jesteś?- Zapytał chłopak. Wytarł z twarzy łzy i przyglądał się uważnie nieznajomemu.

- Wrogiem.

- Czyim?

- Tych na górze. Jesteś od nich czuje na tobie zapach mojego prawnuka. Zadał ci ból. .. wręcz emanujesz rozpaczą...

- Czy można się stąd wydostać?

- Tak, ale mogą to zrobić tylko nieśmiertelni. Ty sam stąd nie wyjdziesz. - Blondynowi nie podobała się ta odpowiedź. Nie chciał zostać tu nawet chwili dłużej. Chciał stąd zniknąć i to na zawsze.

- Dlaczego tu jesteś?

- Za karę... ta cela ma być moim grobem. - Mężczyzna widząc malujące się na twarzy chłopaka niezrozumienie uśmiechnął się pod nosem. - Moi prawnuki uznali, że za swoje czyny powinienem umrzeć z głodu. Jak widzisz jestem już całkiem bliski skonania. Nie mam już nawet sił na łapanie szczurów, które wchodzą do mojej celi. - Blondyn spojrzał na niego niepewnie. Wiedział, że nie wydostanie się z tego przeklętego zamku. Na dodatek nie chciał się skonfrontować z Sasuke. Dla blondyna wszystko już przepadło. Wiedział, że nawet jeśli ucieknie to i tak Uchiha mu nie odpuści i będzie chciał go sprowadzić z powrotem.

- Zabijesz mnie? - Zapytał niepewnie patrząc na białowłosego przekrwawionymi oczami.

- Chętnie bym wyssał z ciebie krew jednak jestem zamknięty w tej przeklętej celi i nie mogę się z jej wydostać

- Gdzie ta cela?

- W lochach pod zamkiem. - Odparł zaciekawieniem wampir.

       Naruto niewiele myśląc ruszył w stronę zamku. Jak zwykle na korytarzu nie było nikogo więc mógł niepostrzeżenie skierować się do lochów. Zaczął schodzić krętymi schodami, a z każdym stopniem robiło się coraz zimniej. Po chwili do jego nosa doszedł okropny zapach stęchlizny. Wyszedł do pomieszczenia i zobaczył olbrzymią krata za nią stał mężczyzna.

- Klucz jest za pieczęcią jednak, aby ją zerwać musisz zapłacić cenę krwi. To cię osłabi jednak nie zabije. - Blondyn poszedł do pieczęci i chwycił kawałek szkła. Rozciął sobie dłoń z której od razu zaczęła płynąc szkarłatna ciecz. Przyłożył zakrwawioną dłoń do pieczęci, która zaczęła się palić. Naruto poczuł lekki zwrot głowy i zrobiło mu się słabo. Czuł jak opada z sił, ale mimo tego zerwał klucz i skierował się do kraty. Wsunął metal do otworu. Klucz autonomicznie sam się przekręcił. Dało się słyszeć charakterystyczny dźwięk przesuwanych się kół zębatych. Karta zaczęła mknąć ku górze. Mężczyzna stał wpatrzony w to zjawisko z delikatnym uśmiechem. Gdy cela już się otworzyła wampir zaczął się powoli zbliżać się do blondyna. Chłopak przechylił głowę w bok odsłaniając szyję i poczuł na niej zimny, szorstki język. Nie było to przyjemne uczucie jednak ból który poczuł po chwili był nie do zniesienia. Czuł jakby coś rozrywało mu szyję. Chciał krzyknąć, jednak nie mógł wydobyć z siebie żadnego dźwięku. Nogi się pod nim ugięły i po chwili ogarnęła go ciemność.

***

       Itachi szedł niechętnie w stronę komnaty brata. Nie wiedział czemu Sasori tak panikował. Przecież jego brat nie widział świata poza tym małym blondynem. Zamyślenia wyrwało go zderzenie z niebieskooki. Spojrzał na niego niezrozumiale. Chłopak był cały zapłakany i wyglądał jakby w ogóle nie zaważył wampira.

- Naruto co ci?

       Blondyn poszedł dalej nie oglądając się za brunetem. Itachi ruszył biegiem do pokoju brata i kiedy tam wszedł nie wierzył własnym oczom. Sasuke pochylał się nad brzuchem demona czule go pieszcząc. Z ust rudowłosego wychodziły głośne jęki. Brunet swoimi zręcznymi palcami rozpinał spodnie Shukaku. Itachi nie wierzył w to co widział. Wiedział, że jego brat brzydził się demonem i nigdy by go nie tknął. Źrenice Itachiego od razu zrobiły się czerwone.

- Sasuke...- Powiedział, a jego młodszy brat spojrzał na niego zamglonym wzrokiem. Kiedy ich spojrzenia się skrzyżowała młodszy wampir zamrugał kilka razy i rozejrzał się zdezorientowany dookoła. Widząc demona skrzywił się i odsunął się od niego gwałtownie tym samym spadając z łóżka na ziemię.

- Co się stało? - Warknął zły wycierając sobie z obrzydzeniem usta.

- Nasz gość chyba złapał cię w swoją iluzję... - Odparł starszy wampir krzyżując sobie dłonie na piersi. - Dlaczego to zrobiłeś? - W zamian odpowiedzi usłyszeli głośny śmiech.

- Dlaczego? - Czerwonowłosy spojrzał na nich zaskoczony. - Dla zemsty... kilka lat temu poznałeś młodego chłopaka, którego zwyczajnie uwiodłeś, a potem zabiłeś... on należał do mnie Uchiha! - Dookoła demona zaczęła wirować mgła z delikatnego biało złotego pisaku.

- Chodzi ci o tego dzieciaka Haku? Nie mówiłeś, że był twój... poza tym chyba nie za bardzo cię chciał jeśli wolał znaleźć się w moim łóżku.- Sasuke odparł z drwiną, a jego tęczówki zrobiły się krwisto czerwone. Kły młodszego z braci znacznie się wydłużył. Patrzył w oczy demonowi, który uśmiechał się do niego z kpiną.

- To samo teraz mogę powiedzieć twojemu małemu śmiertelnikowi... - Odparł demon i po chwili zniknął w mgle.

- Co? - Sasuke patrzył na puste łóżko niczego nie rozumiejąc.

- Wydaje mi się, że Naruto widział, co robiłeś z Shu...- Itachiemu nie było dane skończyć, ponieważ młodszy wampir wybiegł z komnaty w poszukiwaniu swojego ukochanego.

Z pamiętnika wampira

Rozdział 11

            Od tamtego dziwnego spotkania z demonem minęło już kilka dni. Jednak blondyn nie uważał, że ten czas był dla niego wspaniały, a wręcz przeciwnie. Zerknął niepewnie na śpiącego wampira i usiadł przy drewnianym stoliku. Otworzył swój pamiętnik na ostatnim wpisie. Uśmiechną się na jego widok. Cieszył się, że jego skarb do niego wrócił. Przesunął kciukiem po szorstkich kartkach jednocześnie wzdychając ich słodki zapach. Czuł dziwną ekscytacje przed pisaniem, w końcu już dawno tego nie robił i bał się, iż może wyjść z wprawy. Zdjął skuwkę z długopisu jeszcze raz zerkając na krwiopijcę upewniając się jednocześnie, czy ten aby na pewno śpi. Uśmiechnął się do siebie i przyłożył do papieru mazak. Patrzał intensywnie w jedno miejsce uświadamiając sobie jedną straszną rzecz. Nie wiedział jak długo już znajduje się zamku. Pokręcił głową i wizą się do pracy. 

 

?/

            To dziwne uczucie, gdy nie zdajesz sobie sprawy, który jest dzień i ile spędziłeś czasu w danym miejscu. Jednak jeszcze bardziej dziwniejsze jest to, że do tej pory nawet się tym szczególnie nie interesowałeś. Chyba niektórzy mieliby racje mówiąc, że odbiegam od normy społecznej, lecz z drugiej strony, czy można myśleć o tak przyziemnych rzeczach przy Sasuke? Oczywiście, jak zwykle zaczynam od środka zamiast od początku... Ostatni mój wpis był: 17.04.2012r. Tego samego dnia poznałem Sasuke Uchiha, który jest wampirem... wiem, że to głupio brzmi i wampiry, to tylko fikcja literacka, ale on istniej naprawdę! To on przychodził do mnie każdej nocy i to przez niego miałem zawsze rano otwarte okna. To przez tego głupiego krwiopijcę dostawałem zawału serca i bałem się własnego cienia! Jak się tu znalazłem nie mam pojęcia... pamiętam tylko jak przywarł mnie do ściany i zaczął cudownie całować. Przy tym całkowicie odpłynąłem i obudziłem się dopiero tutaj. Wielkim zamku z piekielnym ogromny ogrodem.

               W zamku oprócz nas mieszka jeszcze Itachi, który jest bratem Sasuke oraz jego dziewczynki. Widziałem ich wszystkich jednak poznałem tyko Sasoriego i Deidara, jednak wyczuwam, że ten drugi nie darzy mnie sympatią. Nie mam pojęcia czym jest to spowodowane. Jednak wracając do Sasuke, na samym początku miałem do niego dość powściągliwe emocję... chociaż nie powiem szczerze zwyczajnie się go bałem. Dopiero później okazało się, że mój lęk jest niczym nie uzasadniony. On jest naprawdę niesamowity. Dba o mnie. Mówi mi te wszystkie niesamowite słowa od którym aż rosnę w środku. Już nie jestem przy nim taki nieśmiały, ale sadzę, że to nie jest tylko sprawa jego słów oraz dotyku, lecz także tej dziwnej siły. Czuję ją za każdym razem gdy się do mnie zbliża... kiedy mnie całuje i dotyka. Jest to takie przyjemne, a raczej było...

             Sasuke strasznie się zmienił od naszego ostatniego wyjścia do ogrodu. W końcu wtedy spotkaliśmy tego demona... który wyglądał jak ten przyklęk chłopak z moich koszmarów. Opowiadałem Sasuke o nich i powiedziałem, że to ten sam mężczyzna. Lecz Uchiha oczywiście mnie zbył. Twierdził, że to nie możliwe, podobno demony potrafią przybrać postać czego tylko chcą. Nie dało mu się wytłumaczyć, że mówię prawdę. Nic kompletnie do niego nie docierało! A do tego dalej było tylko i wyłącznie gorzej!

          Oprócz tego wampir przestał się mną kompletnie interesować... tak jakbym mu się znudził. Zawsze przychodzi późno rano i wczesnym wieczorem już wychodzi. Nawet tego nie zaważam, bo porusza się tak szybko, że mój wzrok nie jest wstanie za nim nadążyć. Często na niego czekam, aby z nim porozmawiać lub poczuć ten czuły dotyk, jednak nawet to nie pomaga. Nie zwraca na mnie uwagi, a jak zaczynam mówić, to zawsze jest zmęczony.

           Przez jego zachowanie czuje się taki samotny... nie słyszę już jego śmiechu ani nie wiedzę pięknego uśmiechu. Nie czuje tej dziwnej energii, ponieważ nie ma już czuły pocałunków oraz przyjemnego dotyku. Już mi nikt nie powtarza, jak bardzo mnie kocha. Już nikomu na mnie nie zależy...

        Boje się co będzie dalej. Nie chce stracić tych wszystkich wspomnień jednak wiem, że pamięć o wszystkim co przeżyłem z Sasuke mnie zabije. Nie będę wstanie sobie poradzić ze świadomością, że po raz kolejny będę sam. Wiem, że jestem słaby i zbyt bardzo wszystko przezywam. Lecz bardziej martwi mnie to, iż Sasuke może oddać mnie Itachiemu. Nie jestem w stanie wyobrazić sobie, że ktokolwiek inny będzie chciał mnie posiąść na własność.

     Wiem, że to głupie ale teraz chce być tylko z Sasuke. Jest dla mnie wszystkim, co mam i wszystkim czego mi potrzeba. Nie chce być z nikim innym tylko z nim... lecz chyba za późno to sobie uświadomiłem...

***

        Itachi szedł korytarzem z pochylona głową. Zastanawiał się, czy na pewno wszystko dobrze przemyślał. Jednak sądził, że brat mu dobrze doradził. Wiedział, że od ostatniego incydentu z czerwonowłosym unikał chłopaka przez kilka dni, jednakże potrzebowała czasu, aby wszystko sobie przemyśleć. Przynosił tylko chłopakowi jedzenie kiedy spał. Obawiał się konfrontacji z nim, jednak teraz wiedział, że musi to zrobić. Podszedł do drzwi i przekręcił w nich klucz. Wszedł do komnaty i od razu napotkał brązowe tęczówki wpatrzone w niego. Chłopak siedział na łóżku.

- W końcu podjąłeś decyzję? - Uchiha drgną na te słowa. Nigdy nie przepuszczał, że ktokolwiek mógłby go aż tak dobrze znać.

- Tak... - Szepnął.

- I jaka jest twoja odpowiedź?

- Chce najpierw porozmawiać.

- O czym? Czyżbym nie wyraził się zbyt jasno.

- To nie tak... Sasori powiedz mi czy... dostawałeś od mnie wiadomości?

- Jakie wiadomości?

- Przy ostatniej naszej rozmowie mówiłeś, że cię odstawiłem na trzy lata... to nie prawda.. zawsze chciałem abyś spędził ze mną czas. Jednak kiedy wyznaczałem spotkania nigdy nie przychodziłeś.

- Spotkania? O czym ty mówisz do cholery?!

- O tym, że cię zapraszałem do siebie nie tylko na noc... nie tylko do łóżka. - Widział zaskoczenie chłopaka. Który nie wiedział, co ma powiedzieć.

- Nigdy nic takiego nie dostałem. Nigdy nikt mi nie mówił, że chciałeś, abym do ciebie przyszedł...

- Jesteś pewny?

- Tak do cholery! Uważasz, że bym cię olał?! Czekałem aż tylko powiesz słowo, jednak nigdy nic takiego się nie stało. - Itachi zacisnął szczękę. Wiedział, że jego brat miał rację.

- Wybacz jednak w takim razie nie mogę wypełnić słowa, które kiedyś ci dałem podczas nerwów...

- Itachi?- Wampir spojrzał na chłopaka

- Tak?

- Czy ty naprawdę mnie do siebie wzywałeś?

- Tak... i nawet nie wiesz jak często..- Chłopak otworzył szerzej oczy. - Wybacz mi... byłem głupcem... - Spojrzał niepewnie na chłopaka.

- Dlaczego ci tak na mnie zależy?

- Nie wiem... nie potrafię ci tego wyjaśnić... jednak gdy zrozumiem na pewno ci o wszystkim powiem... możesz być tego pewien. - Szepnął i opuścił jego pokój. Jednaka teraz nie zamykał go na klucz. Wiedział, że to jego wina i chciał to jak najszybciej naprawić. Musiał zaleście winnego, a na to potrzebował czasu.

Z pamiętnika wampira

Rozdział 10

        Niebieskooki chłopak otworzył zaspany oczy i rozejrzał się po pomieszczeniu. Obok siebie ujrzał śpiącego wampira, który go obejmował. Spojrzał uważne na bruneta i zastanawiał się, czy to co mówił mu czarnooki rano było prawdą, czy naprawdę mogła być to miłość? Przesunął wzrok na pełne wargi bruneta. Wysunął delikatnie dłoń i opuszkami palcu dotknął delikatniej skóry ust. Były zimne tak jak cały wampir, jednak zarazem strasznie kusiły blondyna. Wręcz nie potrafił oderwać od nich wzroku.

- Czemu tak na mnie patrzysz?- Naruto jak oparzony zabrał rękę i spojrzał na Sasuke, który przyglądał mu się z rozbawieniem.

- Wybacz nie chciałem Cię obudzić... - Szepnął zażenowany.

- Nic się nie stało. Jak mam być szczery to jeden z najmilszych pobudek jaką miałem w życiu. - Widząc rumienicie na twarzy śmiertelnika przysunął się bliżej do niego. - Czyżbym Cię zawstydził?

- Nie... to po prostu było miłe....- Szepnął. Sasuke uśmiechnął się na te słowa i położył dłoń chłopaka na swoim policzku. - Mam pytane...- Blondyn spojrzał niepewnie na wampira. - Skąd wiesz, że to miłość? - Uchiha uśmiechnął się na te słowa.

- A więc o to chodzi... - Pocałował go wewnętrzną stronę dłoni. - Skąd wiem? Po prostu to czuje. Chce cały czas być przy tobie i się tobą opiekować. Nawet jeśli Cię nie ma obok mnie to wciąż jesteś w mojej głowie i nie potrafię myśleć o niczym innym. Kiedy widzę kogoś innego obok Ciebie jestem zły. Boje się, że ktoś może mi Cię ukraść... boje się, że mogę zrobić coś przez co Cię stracę. Chce abyś czuł się przy mnie wolno i swobodnie ale jednocześnie mam ochotę zamknąć Cię w klatce i nigdy nie wypuszczać. Miłość do Ciebie sprawia, że chce mi się żyć... że w końcu widzę senes w moim życiu, a żyje już kilka set lat...- Uśmiechnął się delikatnie i dotknął jego dłoni. - Ona daje mi dziwną siłę... nawet gdy jestem bardzo zmęczony to gdy tylko Cię widzę nie wiadomo skąd znajduje się we mnie nowa energia. Miłość sprawia, że jestem wstanie dla Ciebie zrobić wszystko nawet największą głupotę... - Powiedział patrząc mu w oczy. Niebieskooki był już kompletnie cały czerwony, co tylko rozczulił wampira. - Czemu o to zapytałeś? - Blondyn cicho westchnął i odwrócił wzrok.

- Ja... ja nie rozumiem moich uczuć do Ciebie... - Szepnął. - Pierwszy raz coś takiego czuje i tego nie rozumiem... wręcz się tego boje.

- Nie musisz się tego bać... przyjmij to i kiedy już się z tym pogodzisz, a emocje przestaną tak silnie na Ciebie oddziaływać przemyśl wszystko. Zastanów się poważnie, a wtedy zrozumiesz... to przychodzi niczym swoistego rodzaju objawienie. Na początku nie rozumiesz, boisz się, odrzucasz to od siebie nawet zaczynasz się przed tym bronić. Dopiero później zdajesz sobie sprawę, że cały czas popełniałeś błąd i to czego tak bardzo się obawiałeś stało się twoim największym skarbem. Ten etap przychodzi niespodziewanie i nawet nie dostrzega się jakiejś dziwnej zmiany w swoim sposobie myślenia. - Naruto nie potrafił oderwać wzroku od delikatnego uśmiechu bruneta, który pojawiał się z każdym wypowiedzianym słowem. Słuchał go jak zaczarowany. - Nie przejmuj się tym teraz... w końcu zrozumiesz... poczujesz to... masz na to jeszcze dużo czasu. - Przysunął do siebie śmiertelnika i zatopił się w jego pełnych, ciepłych ustach. Całował go czule wsłuchując się w ciche pomroki zadowolenie blondyna. Po chwili przerwał i spojrzał w jego piękne niebieskie oczy pogłaskał do czule po policzku. - Dobrze skarbie trzeba wstawać. Dziś pokażę Ci zamek i ogród.

- Naprawdę?- Blondyn pamiętał jak pierwszego dnia przez okno widział ten piękny bujny ogród. Bardzo pragnął go zobaczyć z bliska.

- Tak. - Zaśmiał się cicho. - W końcu musisz wiedzieć gdzie co jest. Przecież nie będziesz siedział tylko w tym pokoju. - Naruto wyskoczył z łózka i zaczął szybko się ubierać. Sasuke zaśmiał się wesoło i też poszedł w ślady swojego ukochanego. Po chwili ubrani i gotowi wyszli z komnaty wampira.

- Gdzie najpierw idziemy?

- Do biblioteki. - Widząc zdziwienie na twarzy blondyna uśmiechnął się delikatnie. - Przecież obiecałem, że oddam Ci twój pamiętnik. - Złapała za dłoń blondyna i ją pocałował.

- Całkowicie o nim zapomniałem...- Szepnął zawstydzony. Nie wiedział co się z nim dzieje, przy brunecie całkowicie tracił głowę i zapominał nawet o swoim najcenniejszym skarbie. Weszli do ogromnej biblioteki, w której znajdowało się kilkadziesiąt półek po sam sufit. Biblioteczka była wypełniona masą przeróżnych książek, starych ksiąg oraz zwojów. Światło dawały antyczne lampy, które oświetlały poszczególne półki i tradycyjny drewniany stół przy, którym siedział brunet.

- Itachi co tu robisz? - Starszy Uchiha spojrzał na brata i wzruszył ramionami. Tak naprawdę sam nie wiedział co tu robi i w jakim celu przyszedł do biblioteki. Chciał to wszystko przemyśleć. Może nawet i znaleźć rozwiązanie tej całej chorej sytuacji.

- Stało się coś? - Zapytał delikatnie niebieskooki trzymając młodszego wampira za rękę.

- Sasori chce odejść... a ja nie wiem czemu...- Powiedział cicho dalej wlepiając wzrok w ścianę. - Nie wiem, co zrobiłem.

- Naprawdę nie wiesz? - Zapytał Sasuke kręcąc z niedowierzaniem głową.

- Nie. - Odparł straszy Uchiha.

- Itachi nie chce się wymądrzać, jednak kiedy znajdujesz nową miłość to ta stara zawsze będzie zazdrosna.

- O czym ty mówisz?

- O tym, że jeśli znajdujesz nowego towarzysza jako wampir. - Spojrzał na blondyna- To twój poprzedni powinien odejść... a u Ciebie zostają,  a ty im już nie poświęcasz swojego czasu, bo masz nową „zabaweczkę”

- Nie mów tak o nich, żadnego z nich nie traktowałem jak zabawki.

-Itachi bądź poważny chociaż raz! I w końcu przestań być pieprzonym egoistycznym durniem! Dziwisz się, że Sasori chce odejść? Szczerze, to ja mu się w ogóle nie dziwię, jedyne co mnie zdumiewa, że wytrzymał to tyle czasu. - Starszy Uchiha spojrzał na brata niezrozumiale.

- Nie rozumiem o co Ci teraz chodzi.

- Nie rozumiesz to pozwól, że Ci to wytłumaczę. - Puścił dłoń blondyna i skrzyżował dłonie na piesi. - Wychodzisz zamku, poznajesz nowych ludzi i się w nich „zakochujesz”. Przyprowadzasz ich tutaj, a ze swoimi obecnymi rozmawiasz jakby byli małymi dziećmi z downem. Potem uważasz, że wszystko jest w porządku, jednak zapominasz o czyś ważnym Itachi o ich uczuciach! Oni nie opuszczą zamku nie poznają inny nowych ludzi uważają, że ich kochasz, ponieważ cały czas poświęcasz im swój czas. Jednak nagle to wszystko zostaje im zabrane gdyż przychodzi ktoś nowy, kogo nie znają a ty latasz koło niego i wychwalasz go po niebiosy, a na nich nawet nie zwracasz swojej uwagi. - Spojrzał bratu w oczy. - Sam dobrze wiesz, że Sasori jako jedyny z twoich wszystkich chłopczyków nigdy z nikim nie próbował być. Cały czas wodzi za tobą wzrokiem jednak się nie narzuca. I to wszystko trwa trzy lat... to dużo czasu jak dla człowieka... - Podszedł do niego i położył mu rękę na ramieniu. - Jeśli chce odejść i o wszystkim zapomnieć miej serce i pozwól mu na to... doskonale wiesz jak wymazać człowiekowi pamięć, aby nic nie pamiętał... robiłeś to już kilka razy...

- Tak... jednak nie do końca wszystko rozumiem.- Itachi cicho westchnął i położył głowę na stoliku spojrzał smutno na brata.

- Czego nie zrozumiałeś? - Warknął zły Sasuke.

- Zależało mi na Sasori nawet kiedy był u mnie już Deidara... lecz kiedy zawsze chciałem, aby spędził ze mną czas i nie chodzi mi tu tylko i wyłącznie noce ale nawet wolny... tak jak kiedyś to robiliśmy to zawsze odmawiał.

- Odmawiał? - Powtórzył młodszy wampir. - Jesteś pewny?

- Tak. - podniósł głowę, ze stołu. - Nigdy nie przychodził na wyznaczone spotkanie nawet się z tego nie tłumaczył...

- Itachi ty go sam osobiście zapraszałeś? - Zapytał podejrzanie Sasuke.

- Nie, zawsze kogoś prosiłem. - Odparł jednak po jego minie od razu było widać, że nie do końca rozumie o co chodzi bratu.

- I jesteś pewien, że twoje zaproszenia do niego docierały.

- Ale o co Ci teraz chodzi? Dlaczego miały by nie dotrzeć?

- Widocznie, komuś na tym bardzo zależało... może ktoś był zazdrosny... nie uważasz?

- Sasuke, proszę Cię nie bądź śmieszny...niby kto by to chciał zrobić? Jak sam powiedziałeś, wszyscy moi poprzedni się sparowali i już ich moja osoba za bardzo nie interesuje.

- Jednak Deidara interesuje i to bardzo...- Itachi pokręcił głową.

- Nie tylko jemu mówiłem, żeby przekazał Sasiremu moje wiadomości.

- Itachi na miłość boską nie bądź śmieszy. Dobrze wiesz, że jeśli ktoś bardzo czego chce to znajdzie sposób. - Młodszy z barci podszedł o półki i wyjął z niej pamiętnik.- Rób co chcesz, ale jeśli szczerze zależy Ci na Sasorim to wszystko dokładnie sprawdź, aby nie było później jakiś nieporozumień i żalów. - Podszedł do blondyna i wręczył mu jego pamiętnik. Po chwili objaw wyszli zostawiając Itachiego samego.

***

- Naprawdę mi pomożesz? - Zapytał z niedowierzaniem blondyn. To co usłyszał od demona było wprost nie do pomyślenia. - Dlaczego chcesz to zrobić?

- Sasuke zalazł mi raz za skórę... i tylko odebranie mu tego na czym mu tak naprawę zależy ukoi mój ból.

- Skąd mam pewność, że go nie skrzywdzisz... - Zapytał niepewnie Deidera.

- Uchiha są zbyt potrzebni temu światu, aby ich zagładzi.

- Ale?

- Nie ma, żadnych ale. Możesz przystać na moją propozycję albo dalej próbować odzyskać Sasuke. Jednak to co łączy wampira z tym chłopakiem to szczere uczucie miłości i śmiertelnik go nigdy nie złamie. - Zielonooki spojrzał chłodno na blondyna, który tylko kiwnął głową.

- Dobrze... zgadzam się.

- Czekaj na mojej instrukcji i się nie wychylaj z niczym... twoje nieudolne intrygi mogą tylko uruchomić ich czujność...- Czerwonowłosy wstał i podszedł do drzwi. - Powiedz Itachiemu, że poszedłem odpocząć. - Otworzył drzwi i na korytarzu zobaczył Sasuke i Naruto, którzy zmierzali w stronę ogrodu.

- Shukaku – Sasuke spojrzał na demona i stanął.

- Uchiha... twój brat musi mieć coś bardzo ważnego na głowie, że zostawił mnie na pół dnia z tym chłoptasiem... - Wzrok demona przykuł niski blondyn, który wpatrywał się w niego z przerażeniem. - Jak będzie chciał mnie szukać, będę w swojej komnacie. - Odwrócił się i odszedł. Naruto zacisnął boleśnie dłoń na ramieniu Sasuke wbijając mu przy tym poznacie.

- To on...- Szepnął bardzo cicho do Sasuke. - Chłopak z mojego snu.